Repsol YPF

Durante séculos, os galegos seguiron aferrados aos seus costumes ancestrais sen ceder a importacións foráneas nin ás imposicións da modernidade. Aquí todo é sinxelo, sen artificios, pero coa sinxeleza que fai resaltar o mellor dos seus produtos.
 
En Galicia, o marisco cómese á prancha ou ao vapor, fresquísimo e no seu punto exacto de cocción. Só a vieira ou cuncha de peregrino, o marisco máis emblemático da rexión, incorpora cebola picada, pemento, bo aceite e unha lixeira nube de pan relado que require un paso breve polo forno. Ás veces enriquécese con xamón ou báñase cunha bechamel lixeira, como fan nas costas bretoas, cuxa similitude con Galicia non está só na súa cociña, senón tamén nas súas orixes celtas.
 
A zamburiña, irmá menor da vieira, admite as mesmas preparacións. Como signo de modernidade, prepárase un follado de vieiras que é unha auténtica delicia e que é só unha posta ao día da empanada galega reenchida de sardiñas ou de lombo. Pero non hai que esquecer as ostras de Arcade, as ameixas de Carril, os mexillóns ou os berberechos, que tamén son o reenchido dunha empanada, neste caso, elaborada con fariña de millo.
 
Centolas, lagostas e lumbrigantes son as estrelas deste universo mariñeiro que conta tamén co polbo á feira, cocido, cortado en toros e aliñado con pemento e bo aceite, ao estilo dos arrieiros leoneses. A allada, allos laminados e fritos con pemento que unha vez repousado se tiran para recuperar só o aceite aromatizado son compañía ineludíbel de moitos pratos, entre eles a pescada e o rodaballo, xeralmente acompañados das magníficas patacas galegas. E, en tempada, lamprea, co seu sangue como base da salsa, escabechada ou en empanada.
 
Se o mar é rico e xeneroso, a terra non o é menos. Coas pataca e cos grelos (follas de nabiza que reciben o nome de grelos cando empezan a grelar, é dicir, a botar sementes), ademais de carne, lacón, chourizo e fabas faise o caldo galego, o remedio ideal para entoar o corpo nun día de frío que pode converterse nunha comida inesquecíbel se se acompaña cunha tortilla de pataca, desas que fan en Betanzos (A Coruña) e que demostran a filosofía da cociña galega:o mellor é o máis simple.
 
A tenreira e o boi de Galicia gozan de xusta fama, pero talvez a carne favorita dos galegos sexa o porco. Aprovéitase todo e é a base de moitos pratos típicos de plena actualidade: lacón con grelos, lombo en manteiga, xamón de lareira, chourizos e morcillas para o pote...
 
As aves de curral tamén son excelentes. Destacan os capóns, pavos castrados e cebados con millo e leite, que adoitan superar os seis quilos de peso. En Vilalba póxase cando chega o Nadal e alcanzan prezos astronómicos. Adoitan acompañarse de puré de castañas, excelentes na rexión.
 
As mellores sobremesas galegas elabóranse na zona de Mondoñedo, son famosas as súas tortas, aínda que a máis famosa é a torta de Santiago, feita con améndoa, ovos e azucre. Deliciosa pero contundente. Sorprenden os variados biscoitos de améndoas, de castañas e as filloas, que admiten reenchidos doces e salgados.
 
Tamén conta Galicia con queixos excelentes, viños famosos: Albariño, Ribeiro..., e unha augardente de excepción coa que se elabora a famosa queimada, o mellor para rematar a comida e asegurar unha boa dixestión.
 
Restaurante La Casilla
Estr. de Castilla 90
Betanzos (A Coruña)

 
Restaurante Leme-Praia
Rúa de Canido, 8
Coruxo - Vigo (Pontevedra)