As festas de Nadal son datas nas que o marisco toma protagonismo. Pero hai que ter coidado porque se poden presentar casos de alerxia aos crustáceos, especialmente entre persoas adultas.
As alerxias son o inimigo invisible que aparece en calquera parte, tanto no propio ar, como nos animais, a comida, a roupa ou as plantas. De feito, trátase dun problema que se pode desencadear por máis de 1.500 substancias coñecidas.
Cando unha persoa é alérxica a unha determinada substancia, o organismo responde de forma hipersensible ante o contacto do que considera como “estraño” (aínda que sexan substancias inocuas para outros individuos) e isto provoca a aparición de anticorpos como mecanismo de defensa. Neste punto aparecen os síntomas alérxicos.
En concreto, as alerxias alimentarias maniféstanse cun conxunto de síntomas que afectan á pel, ao aparato respiratorio e aparato dixestivo e acostuman desencadearse de forma inmediata tras inxerir un alimento.
Nin crustáceos nin moluscos
No caso da alerxia aos mariscos, unha vez que se manifesta permanece durante o resto da vida da persoa e acostuma ser máis frecuente en casos de inxestión de crustáceos como a lagosta ou as gambas, aínda que tamén se pode producir ao inxerir luras, sepia ou diferentes moluscos como ameixas ou mexillóns.
As persoas con alerxia a algún tipo de marisco deben evitar a inxestión, non só do que lles produce a reacción senón de todos os que pertencen a esa familia de alimentos. Por outra parte, deben evitar entrar no espazo onde se cociñan os animais, porque o vapor lle pode producir problemas en nariz, ollos ou peito.
Nas festas de Nadal, os peixes e mariscos son algúns dos produtos máis consumidos. Aínda que son moi recomendables por ser ricos en vitaminas, proteínas e minerais e pobres en graxas, tamén poden albergar toxinas, bacterias ou virus e converterse nun risco para a saúde.
Os alérxenos do peixe e do marisco non se destrúen ao cociñalos e incluso pode haber persoas que sexan alérxicas ao peixe cocido pero non ao cru. Os alérxenos principais do peixe son as proteínas denominadas parvalbuminas, similares en todos os peixes, mentres que os alérxenos do marisco son proteínas do sistema muscular aínda que tamén poden atoparse na cáscara.
Un dos parasitos máis coñecidos do peixe e o marisco é o anisakis, un verme cuxas larvas viven no músculo e na cavidade abdominal de diferentes especies. A inxestión de produtos de mar contaminados con anisakis pode producir graves alerxias con erupcións cutáneas, proídos e dificultades para respirar.
Intolerancia en idade infantil
Existe unha longa lista de alimentos que producen alerxia, tanto en nenos como en adultos. Un dos máis frecuentes en idade infantil é o leite de vaca, que provoca vómitos, diarreas e urticarias. Polo xeral, a medida que se vai crecendo esta sensibilidade vaise perdendo e aos 3 anos, a práctica totalidade dos alérxicos ao leite de vaca pode inxerila sen problemas.
A alerxia aos ovos é outro problema que se manifesta nos nenos e que desaparece a medida que van crecendo. As causantes son as proteínas ovomucoide, ovoalbumina e ovotransferrina que se atopan na clara do ovo.
No caso de alerxia ao peixe, unha porcentaxe elevada dos que son alérxicos na infancia ségueno sendo na idade adulta, a diferenza do que ocorre co leite e o ovo.
Na infancia tamén acostuma aparecer intolerancia a certas leguminosas. Algunhas, como a lentella, o garavanzo ou a ervella toléranse a medida que o corpo crece, pero outras, como a alerxia ao cacahuete ou a soia, persisten coa idade.
En ocasións prodúcense alerxias ás froitas ou verduras, aínda que polo xeral son de carácter leve. É frecuente que unha persoa alérxica ao polen sexa tamén alérxica a algunha froita ou verdura, porque os alérxenos de ambos son parecidos. Algo similar sucede entre os alérxenos do látex e determinadas proteínas de froitas tropicais como o plátano, aguacate e kiwi que poden desembocar en que un alérxico ao látex desenvolva alerxia a estas froitas.
En canto aos froitos secos, tamén poden causar síntomas severos. As alerxias máis frecuentes son á améndoa e á abelá e poden prolongarse desde a infancia durante toda a vida.
Se se elimina totalmente un alimento da dieta durante un ou dous anos os síntomas clínicos poden desaparecer, aínda que a miúdo a eliminación completa dun alimento alerxénico da dieta resulta complicada porque as comidas preparadas poden conter cantidades pequenas dese alimento. Por outra parte, algunhas alerxias como ao peixe ou aos cacahuetes poden durar toda a vida.
Artigos relacionados:
- Previr lesións con prequentamento deportivo
- ¿Que son as alerxias alimentarias?
O máis lido
Nota informativa: Tradución do orixinal en castelán. No caso de calquera discrepancia, prevalecerá a versión en castelán.