Repsol YPF

 
Dise que Marco Polo trouxo a fórmula da pasta dunha das súas viaxes a China e tivo tanta aceptación entre os seus concidadáns que hoxe se considera o prato típico de Italia e hai que recoñecerlles aos italianos o mérito de estendela polo resto do mundo.
 
Unha gran variedade
O mercado ofrece hoxe mil formas, cores e sabores e múltiples receitas para preparala. Pero de pouco valen se se coce demasiado ou se se serve demasiado crua, xa que se desvirtúa o seu sabor. A fórmula para darlle o punto é moi sinxela: auga salgada fervendo na proporción dun litro de auga por cada 100 gramos de pasta e dous gramos de sal. Cando a auga comeza a ferver, agrégase o sal e incorpórase a pasta, movendo cun garfo para que non se agarre.
 
O tempo de cocción é indicativo, uns oito ou dez minutos para a pasta seca e uns cinco para a fresca, pero non hai regras fixas. Se se quere acertar co punto, hai que probala uns segundos antes de cumprirse o tempo indicado no envase. Non hai que engadir nunca aceite á auga de cocción, xa que se a pasta se engraxa, logo non absorberá ben o aliño. Tamén hai que erradicar o costume de arrefriala baixo a billa porque a auga leva parte do seu sabor.
 
Estas normas xerais varían lixeiramente cando a pasta se vai servir en ensalada.
Hai que elixir variedades curtas como parafusos, bolboretas ou cunchas que, unha vez cocidas e ben escoadas, se enchen cunhas gotas de aceite para evitar que seque ao arrefriar, e xa temos a base da ensalada. Só hai que engadir o resto dos ingredientes que indique a receita ou a nosa imaxinación.
 
Ensaladas creativas
A pasta casa ben con todo tipo de verduras, crúas e cocidas, mariscos, friames, herbas aromáticas e mesmo froitas. Resulta excelente coa fórmula da ensalada campeira, substituíndo as patacas por caracolas ou parafusos. Mesturada con tomates e cogombros torados e unhas latas de cabala ou mexillóns, é un prato doado de improvisar e delicioso de comer. Atún, olivas, ovo duro, ceboliña e espinaca crúa engádenlle á pasta unha explosión de cor e sabor, sen esquecer os peixes afumados e os froitos secos, para achegar a nota crocante.
 
Os aliños tamén deixan vía libre á imaxinación, dende a vinagreta tradicional ata salsas de queixo, tomate fresco relado con alfábega ou a deliciosa salsa pesto xenovés, a base de alfábega, queixo parmesano, aceite e allo. Resulta deliciosa unha vinagreta de abelás que consiste en engadirlle á base de aceite e vinagre, unha cullerada de abelás picadas e unha culleriña de pemento e ceboliño en dados diminutos. Tamén dá bos resultados unha simple allada galega; é dicir, allos dourados en bo aceite de oliva aos que, fóra do lume, se agrega pemento doce ou doce e picante. Hai que deixar repousar a mestura para que o pemento vaia para o fondo do recipiente e recuperar o aceite aromatizado e os allos fritos. Se a isto se acompañan uns toros de polbo cocido, teremos unha ensalada orixinal e deliciosa.
 
Cando se fala de ensaladas de pasta, non hai que olvidar o tabulé libanés, un dos pratos máis aromáticos e refrescantes da gastronomía mundial. Prepárase con grans de sémola de trigo bulgur (o que se utiliza para elaborar o cus-cús) que se adquire xa precocido e que só hai que mollar con auga fría para que abrande antes de engadirlle dadiños de tomate, zume de limón, gran cantidade de menta e perexil picados, ceboliña,
aceite, sal e pementa. Inesquecíbel!