Repsol YPF

 
O nome de sardiña vén do latín sarda, como se coñecía á illa de Sardeña, famosa polas grandes capturas deste peixe que se levaban a cabo nas súas augas. Sempre controvertidas, ao desprezo que os gregos sentían polas sardiñas opoñíase o entusiasmo manifestado polos romanos. Cando o Emperador Carlos V desembarcou en España a través da aldeíña asturiana de Tazones, probou por primeira vez as sardiñas asadas e gustáronlle tanto que obrigou ao seu mordomo a anotar o nome e a forma de condimentar estes humildes peixes. A sardiña tivo defensores apaixonados en gastrónomos de fuste, como Álvaro Cunqueiro e Xulio Camba e, actualmente, considérase un alimento delicioso e moi saudábel para todos.
 
Tipos de sardiñas
Existen dúas subespecies de sardiña: a atlántica, de gran tamaño, cabeza pequena e corpo grande; e a mediterránea, máis terzada. A calidade non depende da forma ou do tamaño, senón da frescura da súa carne e da época do ano en que se captura. Aínda que poden consumirse durante todo o ano, o seu mellor momento é de Virxe a Virxe, do 16 de xullo, festa do Carme, á Asunción, que ten lugar o 15 de agosto. A razón está en que, ao quentarse as augas superficiais onde habita, o plancto do que se alimentan estes voraces peixes, é moi abundante, e a sobrealimentación fai que se acumule graxa baixo a pel e mellore sensibelmente o seu sabor. A súa condición de peixe azul, con graxa cardiosaludábel, só engade un atractivo máis.
 
A sardiña ten unha carne gustosa que non require grandes artificios na súa preparación. Quen non probou unhas sardiñas enteiras asadas á grella ou ao espeto non coñece o seu auténtico sabor. Descabezadas e esvísceradas-limpas de vísceras-, conservadas en aceite ou escabechadas, son un manxar co que se regalar ao longo
de todo o ano, sen esquecer as tradicionais rodas de sardiñas, arenques, hoxe case desaparecidas das tendas de ultramarinos que unha vez peladas e sen espiñas, compoñían deliciosos revoltos e tortillas. A clásica empanada galega de xoubas, nome con que se coñece ás sardiñas setentrionais máis terzadas combina os lombos do peixe coa zaragallada, un guiso de cebola, pementos e bo aceite que é
a ánima das empanadas galaicas e que casa igual de ben cos peixes que coas carnes. E que dicir da versión mediterránea representada por unha coca de verduras rematada por prateados lombos de sardiñas. Un pracer.
 
Protagonista da boa mesa
A cociña máis moderna viste lombos de sardiña co finísimo encaixe da masa de tempura xaponesa. Emprégaa como recheo de cítricos, ou son elas as que albergan un  recheo de xamón, tomate ou pisto, a xeito de emparedados mariños. Pastas e patacas adáptanse de marabilla ás sardiñas frescas ou en conserva e substitúen o atún en aceite
ou escabeche dándolle un toque diferente a unhas empanadillas ou unha ensalada rusa.
 
A súa presenza faise evidente polo seu olor, xa sexa no momento de cociñala, ao comela
, e mesmo cando se recorda. O mellor é asala ao aire libre, pero se se prepara na casa, pódese utilizar o microondas, ou facelas no forno cubertas dunha grosa capa de sal. Axuda a reducir o cheiro queimar unhas follas de loureiro ou eucalipto e lavar os recipientes que estiveron en contacto con elas cun chorro de vinagre ou zume
de limón. O pracer do banquete ben vale o pequeno inconveniente aromático.