Repsol YPF

Senón tamén para realzar o sabor doutros pratos. Os conquistadores españois trouxeron esta froita, orixinaria de Sudamérica e chamáronlle piña. Dende o primeiro momento tivo unha grande acollida polo seu sabor e aspecto exótico, pero pronto se presentaron problemas á hora de poder cultivala con éxito. Houbo que agardar ata comezos do século XVIII, para poder conseguir os primeiros cultivos en Holanda e Inglaterra. Posteriormente as plantacións estendéronse por Australia, Sudáfrica e Hawaii, de onde provén a inmensa maioría da produción mundial, xunto con Thailandia e Brasil.
 
O ananás pertence á familia das bromeliáceas. Ten unhas follas longas, ásperas e apuntadas, no centro das cales nace a flor que posteriormente se converte no saboroso ananás. Adoita alcanzar unha altura dun metro aproximadamente e ao tratarse dunha planta de orixe tropical, recoméndase o seu cultivo en terreos secos con ambiente cálido. Non obstante, o seu sabor exótico e doce, convértea nun ingrediente moi demandado en gastronomía, polo que é habitual atopar invernadoiros dedicados á produción de ananás. Para saber cando está maduro hai que fixarse que a súa base cambiara a cor da casca do verde ao amarelo. Os ananás pequenos adoitan ter un sabor máis delicado ca os grandes.
 
Froita medicinal
Se algo caracteriza o ananás é que posúe numerosas calidades beneficiosas para o organismo e ademais é rico en vitaminas c, b1, b6, ácido fólico e minerais como o potasio. Principalmente coñécese por ser unha froita diurética que contribúe á eliminación de toxinas por medio dos ouriños e que prevén o estrinximento porque contén grande cantidade de fibra. Ten unha elevada porcentaxe de auga, apenas graxa e é baixa en calorías.
 
Ademais contén bromelina, unha encima que facilita as dixestións e que axuda a previr enfermidades cardiovasculares, evita a retención de líquidos e está especialmente recomendada en casos de hipertensión arterial, artrite reumatoide e obesidade. Por outra banda, contribúe a reducir o apetito e axuda a combater inflamacións da boca, febres ou afeccións de gorxa. Adoita utilizarse para limpar feridas infectadas e facilita a cicatrización. non obstante, é importante ter en conta que estas propiedades do ananás non se manteñen cando se atopa enlatado ou cocido. Polo tanto, é mellor consumilo fresco. Ademais é moi sensíbel aos cambios de temperatura e non convén gardalo no frigorífico, porque ao non tolerar temperaturas inferiores a 7ºC, perde todo o seu aroma e sabor. Se se decide gardalo xa pelado e cortado, haberá que deixalo nun lugar fresco e seco e consumilo o antes posíbel.
 
Aperitivo, ingrediente ou sobremesa
Esta froita tropical ten unha grande consideración no mundo gastronómico porque, ademais de poder servirse como sobremesa preparada de numerosas maneiras, tamén se utiliza para acompañar outros pratos, achegando un toque exótico, como entrante previo ás comidas e en pratos con marisco. Inclúese como ingrediente de ensaladas frías, cortada e mesturada con queixo relado, coco, pasas e crema de leite. Unha ensalada deliciosa, especialmente para o verán, é a tropical, que mestura os sabores do marisco, a salsa rosa e o ananás. Recoméndase servir como un primeiro prato único. É unha receita moi doada. Córtase o ananás en trocitos, lávase ben a leituga que se utilizará logo como base da ensalada, prepárase o marisco cortándoo en anacos e por outra banda, mestúrase maionesa con kétchup para facer unha salsa rosa. Sérvese en copas grandes colocando, en primeiro, lugar a base de leituga sobre a que se espreme un pouco de limón. Despois póñense o marisco e o ananás, bótaselles un pouco sal e pementa negra. Engádese finalmente a salsa rosa e sérvese canto antes. Se vai transcorrer un tempo entre a preparación da ensalada e o seu consumo, é aconsellábel deixala na parte máis fría do frigorífico.
 
 A cociña chinesa utiliza frecuentemente o ananás como gornición de pratos salgados, e é que tanto o porco coma o parrulo, carnes de sabor forte, conxenian perfectamente con esta froita. Os grandes chefs utilízana frecuentemente nas súas elaboracóns, como é o caso dos espetos de porco e ananás que prepara Karlos Argiñano. Para iso pélase o ananás e límpase o solombo e despois córtanse en anacos grosos e insírense en cada espeto tres anacos de ananás e dous de carne con  sal e pementa. Por outra banda, pican varios dentes de allo moi finos, colócanse nun bol pequeno e engádense unhas pingas de Tabasco e un bo chorro de aceite. A continuación, mestúrase todo ben. Quéntase ben a prancha, colócanse enriba os espetos, untados coa salsa picante e cocíñanse durante 3 minutos por cada lado. Como toque final, estes espetos poden servirse acompañados dunha ensalada.
 
Tamén está moi indicada como recheo cando se cociña pavo ou polo e mesmo pode atoparse en cócteles, coma a famosa "piña coada", que se obtén mesturando nunha cocteleira zume de ananás e leite de coco con xeo picado. O toque final é servilo nun coco ou ananás baleirados e decorado cun toro de limón. Tamén se pode elaborar con el unha saborosa crema de ananás. Primeiro faise un puré coa polpa e logo prepárase unha crema con varios ovos, azucre, leite e unhas culleradas de fariña. Cando esta espese ao lume, engádeselle o puré de ananás, revolvendo moi ben e sérvese moi frío.
 
Outra suxestión para preparalo é a coñecida como ananás dourado. Lávase a froita,  córtase a parte superior e baléirase o seu contido con coidado de non romper a casca. Toda esa polpa pícase en pequenos anacos e mestúrase con azucre, ron e anacos de margarina. Este recheo vólvese introducir no ananás e métese no forno a lume medio durante uns 20 minutos.
 
Para os máis pequenos da casa e especialmente agora no verán, unha opción deliciosa é preparar xeado de ananás caseiro. Para iso licúase a froita, á parte ponse a ferver auga con azucre, déixase arrefriar e logo xúntaselle o zume do ananás e crema de leite. Antes de poñelo a conxear pódense engadir anaquiños de ananás. Como presentación final, pódese servir na propia casca do ananás de onde se sacou a polpa.
 
 
Melón, a froita do verán