Repsol YPF

Coa chegada do bo tempo volven ao mercado os melóns e as sandías, as froitas máis refrescantes e as que maior porcentaxe de auga conteñen. Aínda que hoxe en día podemos gozar de todo tipo de froitas ao longo do ano, os nutricionistas sempre recomendan consumir os produtos de tempada, xa que están no seu mellor momento.
 
Orixinaria da África tropical, a sandía tiña un posto de relevancia dentro da cultura exipcia, xa que adoitaba incluírse entre as pertenzas coas que se enterraba o faraón. Durante a Idade Media, os árabes dérona a coñecer en Europa utilizándoa como diurético pola súa capacidade para limpar as vías urinarias e tamén descubriron o seu poder para baixar a febre.
 
A sandía é saciante e depurativa, ten textura substanciosa e de sabor doce. Está composta nun 93% de auga, polo que axuda a recuperar os líquidos perdidos e contribúe ao funcionamento dos riles. Con apenas 20 calorías por cada 100 gramos, é ademais a peza ideal para poder tomar a calquera hora do día e polos seus efectos diuréticos está especialmente recomendada nas dietas de adelgazamento. Grazas ao seu efecto saciante, a sandía elimina o apetito, co que se pode adelgazar sen pasar fame, porque elimina a necesidade de inxerir outros alimentos. Todas estas características convértena na estrela dunha dieta hipocalórica, onde non se pon límite á cantidade que se pode inxerir desta froita. A cor vermella da súa carne débese a que é rica en carotenoide licopen, un compoñente de grande capacidade antioxidante que prevén o envellecemento, aínda que hai variedades con polpa de cor alaranxada e amarela intensa.
 
Ao igual que os melóns, as sandías conteñen niveis de sales minerais e vitaminas pouco relevantes se se comparan con outras froitas. En concreto pequenas cantidades de ferro e magnesio, o que as fai especialmente recomendábeis para as persoas que padezan problemas de hipertensión. Por outra banda, achegan moita vitamina A, esencial para o noso sistema inmunolóxico, o bo estado dos ósos e a visión, entre outros,  B1, B2 e C, que favorece a absorción do ferro dos alimentos e a resistencia do corpo a contraer infeccións.
 
É unha das froitas con máis potasio, un mineral esencial para que a actividade muscular diaria transcorra de forma normal e moi necesaria, así mesmo, para a xeración e transmisión dos impulsos nerviosos.
 
Xeneticamente hai dous tipos de sandías, as diploides ou con sementes, que son as que se cultivan tradicionalmente e as triploides ou sen sementes, aínda que en realidade as teñen dunha cor branca que as fai pasar desapercibidas. É un dos froitos de maior peso que se coñecen, xa que pode chegar a superar os dez quilos.
 
Este tipo de froita debe apañarse totalmente madura para asegurar a boa calidade aínda que, canto  máis avanzadas están no seu punto de maduración, é máis difícil saber se unha sandía está en boas ou malas condicións. Cando a parte da casca que estivo en contacto co chan colleu certa cor amarela, sabemos que é o momento óptimo para recollelas e degustalas. Aínda así, e para asegurarnos de que se atopa madura, adóitase utilizar a técnica de golpeala coa palma das mans ou ben darlle golpes cos dedos ata que soe a oco.
 
Consellos sobre a súa preparación

Aínda que forma parte de numerosos pratos, especialmente ensaladas, sobremesas e zumes, a súa forma habitual de consumo é ao natural e en solitario, para gozar de todo o seu sabor. Convén comela fresca pero non demasiado fría. Adóitanse servir en toros, aos que lles quita a casca con coitelo e garfo, e cómese en anacos. As mellores pezas son aquelas de forma simétrica, con pel dura e sementes negras e brillantes.
 
Tamén serve para elaborar refrescantes zumes elaborados a partir de licuar a polpa e mesturala con outras froitas (mazás...) tamén licuadas. A continuación mestúranse ambos os dous líquidos nun batedor, engádense pedras de xeo e tritúrase ata obter unha mestura homoxénea. Recoméndase servilo moi frío nunha copa adornada con froita ao gusto, kiwi, por exemplo.
 
A sandía tamén pode ser ingrediente de ensaladas, o prato estrela do verán. Unha idea é facer boliñas coa polpa, engadirlle queixo feta cortado (uns 100 g) e mesturalo todo. Sobre esta mestura bótase un aliño que conteña ovo cocido moi picado e déixase repousar. Á hora de comer, engádeselle tomate e cebola en toros e mestúrase todo.
 
Ademais cabe destacar, como curiosidade, que da sandía se aproveita todo: coas súas sementes elabórase un té que é un bo laxante e coa súa casca pódese preparar un puré que, aplicado como cataplasma, é bo para a zona do fígado e da vesícula biliar.

 
Melón, a froita do verán