Repsol YPF

Trátase dun dos remedios curativos máis eficaces que entón xa se empregaba principalmente para as infeccións da pel. Tamén formaba parte da dieta cotiá que inxerían os traballadores das pirámides, porque se cría que fortalecía o corpo para resistir as pesadas xornadas. Cara o ano 1.000, o allo era un produto amplamente coñecido e moitas culturas apreciábano, non só polo seu valor dietético senón porque consideraban que tiña propiedades medicinais e incluso máxicas.

E é que este bulbo, formado por varias pezas chamadas “dentes”, posúe propiedades estimulantes, antidepresivas, expectorantes e diuréticas. Sen dúbida trátase dunha planta altamente beneficiosa, xa que ten a propiedade de baixar a tensión arterial e acostuma utilizarse para tratar a esclerose cerebral. Ademais, diminúe o crecemento das bacterias, é un potente antiinflamatorio, aumenta as defensas, prevén a arteriosclerose, alivia a dor, está indicado en problemas do aparello respiratorio, ten capacidade para reducir os niveis de colesterol e externamente combate a artrite. 

Na actualidade, o allo é obxecto de numerosos estudos que intentan demostrar os seus posíbeis efectos beneficiosos en casos de cancro, lumbago, e que poderían unirse aos xa probados no campo da arterioesclerose. 

As propiedades, en cru
Este condimento –pola súa achega en axona, unha substancia que se obtén ao ser machucado- resulta un eficaz depurador e fluidificante do sangue, xa que colabora contra a formación de coágulos de sangue e é un alimento altamente recomendado en casos de enfermidades cardíacas. Por outra parte, contén aminoácidos sulfúreos, especialmente alicina, cun notábel efecto antibacteriano e antivírico que contribúen a eliminar toxinas nocivas (resulta moi indicado en infeccións de boca, garganta, estómago, da pel ou do aparello xenitourinario), aumentar os leucocitos, reducir a presión sanguínea, así como mellorar a función cardíaca e a circulación do sangue. 

Esta planta aromática e comestíbel é coñecida tamén porque contribúe á mellora das infeccións e se se aplica sobre a pel, o seu xugo resulta antiséptico. De feito, resulta 50 veces máis potente desinfectante que o alcohol de 90 graos ou o zume de limón. Esta capacidade bactericida explica que, en ocasións, cando a carne dunha ave ou dun cordeiro comeza a cheirar fréguese con allo. 

Non hai que esquecer que todas estas propiedades do allo só serven se este se consume cru e realmente as opcións son moi numerosas: pode triturarse no gazpacho, cortado en pequenos anacos sobre anchoas ou sardiñas, cortado en láminas finas e mesturado en ensaladas, como parte de salsas (ali oli, pesto…), con champiñóns ou setas, pementos asados e incluso, simplemente, fregado sobre pan tostado. 

Por outra parte, cociñar con allo é unha forma natural de evitar a infección por salmonelose xa que se se inclúe como ingrediente, anula o risco de que exista a bacteria que o causa.

Ademais de cru, pode inxerirse cocido, frito, asado, pero tamén en forma de aceite, cápsulas, libras, bebidas preparadas, macerado en auga ou en alcohol, inhalado ou aplicado directamente en forma de cataplasmas ou emplastos.

Remedios caseiros
O seu forte aroma pode provocar problemas de mal alento que poden combaterse mastigando follas frescas de apio, perexil ou menta fresca, ou se se prefire, tomando infusións de manzanilla, romeiro ou tomiño, que serven para perfumar a cavidade bucal. 

Co allo elabóranse remedios caseiros para combater os problemas de catarros e bronquites. Unha solución é preparar “auga de allo”. Para isto, férvese auga e logo apágase o lume. Machúcanse varios dentes de allo pelados e bótanse na auga. Tápase e déixase macerar doce horas. Posteriormente cóase a mestura cun filtro de papel e embotéllase. A auga de allos recoméndase beber ao longo do día en pequenos sorbos. 

Para preparar un xarope o procedemento é o mesmo. Transcorridas as doce horas de maceración, tan só hai que engadir mel e bater a mestura ata conseguir a consistencia dun xarope. Esta fórmula está desaconsellada en persoas diabéticas ou que padezan sobrepeso.  

Porén, o método máis empregado xa desde a antigüidade é o alcohol de allos. Consiste en triturar varios dentes de allo ben pelados e mesturalos con augardente pura nun frasco. O recipiente péchase hermeticamente e déixase macerar na neveira durante uns dez días. Transcorrido ese tempo, sácase e o contido cóase cun coador de gasa, introducíndoo nun recipiente novo e deixándoo de novo no frigorífico dous días máis. Ao día seguinte pódese comezar a consumir, empregando un goteiro para mesturar o líquido con auga ou leite e tomándoo antes das comidas.