Repsol YPF

En terreos sen cultivar e preto da costa.  O fiollo pertence ás Umbilíferas, unha familia que inclúe máis de 2.500 especies, entre as que se atopan o apio e a anxélica.  Na antigüidade chineses, exipcios e romanos consumíana con frecuencia, tanto en forma de especia como verdura, mentres que os gregos, pola súa parte, considerábana como o símbolo de vitoria. O fiollo (Foeniculum Vulgare) é unha planta herbácea que pode acadar os dous metros de altura. Apáñase silvestre e nas épocas de máis calor, xa que é cando o seu perfume resulta máis fragrante.  As súas follas son longas e delgadas e as súas flores aparecen en ramos de florciñas amarelas de talo curto. 

Os talos e as follas frescas picadas empréganse como herba aromática, tanto en potaxes como en ensaladas.  O bulbo, de sabor anisado, acostuma consumirse como hortaliza, ora cru en ensaladas, cortado en crocantes toros e aderezado con aceite, vinagre e un pouco de pementa negra moída, ora, pódese servir tamén quente, asado ou cocido.  Resulta delicioso fervido e despois cuberto con salsa bechamel e gratinado ao forno. É moi rico en potasio e unha excelente fonte de fibra.  

Un toque de anís 
As sementes, facilmente identificábeis pola súa forma ovalada con estrías, cor amarelo verdoso e un agradábel olor a anís, empréganse con frecuencia como especia en moitas receitas de cociña, especialmente á hora de aromatizar aliños, salsas ou guisos.  O fiollo seco acostuma engadirse finamente picado ás ensaladas ou ás sopas, mentres que fresco combina ben cos peixes e achega un punto especial a ingredientes como os cangrexos de río, cando se ferven en auga onde se engadiu abundante fiollo.  

É insubstituíbel en marinados de peixe e na sopa bullabesa, aínda que tamén resulta delicioso noutros moitos pratos como algunhas sopas de verduras ou de peixe, doces, tortas e pequenos pasteliños (nestes últimos casos móese).  Tamén acostuma engadirse a conservas en aceite, carnes de porco, pasta ou arroces.  A súa presenza pode acompañar a ingredientes tan afastados entre si como as castañas que en Córcega se acostúmanse sazonar con esta especia ou as gambas e a lagosta que preparan nos restaurantes hindús.  

Unha precaución que hai que tomar é medir a proporción de fiollo que se vai engadir ao prato, xa que esta herba ten unha forza que pode chegar a “tapar" o sabor orixinal do ingrediente principal, ben sexa carne ou peixe.  Isto pode suceder en pratos tan coñecidos como a robaliza ao fiollo, xa que se trata dun peixe moi suave.  A receita consiste en limpar ben o peixe e colocalo nunha bandexa de forno ben engraxada.  Énchese co fiollo o interior da robaliza, bótaselle viño branco e aceite de oliva e úntase ben o peixe, engadindo na súa pel varios grans de fiollo e introducíndoo no forno durante uns trinta minutos.  

Tamén se pode empregar para elaborar filetes de galo sazonados con esta planta.  Córtanse en xuliana varias cenorias e unha cebola e póchanse. Despois nun recipiente se coloca esta verdura pochada e enriba os filetes de galo.  Sazónanse cun chorriño de aceite, sal e bótaselle por encima fiollo picado, regándoos con viño branco.  Métense no forno uns dez minutos e transcorrido o tempo colócanse sobre unha cama de verduras e acompáñanse coas xudías verdes salteadas en aceite ben quente.  

Esta planta tamén se emprega nas sobremesas, por exemplo para preparar sorbetes de fiollo.  Tan só hai que cocer en medio litro de auga con azucre uns 100 gramos de fiollo por persoa.  Despois tritúranse na sorbeteira, engadindo dúas follas de xelatina, ata obter a textura desexada.  Outras das súas utilidades consiste en elaborar viño de fiollo. Tan só hai que macerar uns corenta gramos de sementes de fiollo nunha botella de viño tinto de calidade durante unhas dúas semanas e, a continuación, coalo e degustalo. 

Propiedades dixestivas 
O fiollo posúe uns efectos medicinais similares aos do anís, e incluso hai quen prefire esta planta porque considera que as súas propiedades son máis fortes e duradeiras.  Acostuma empregarse para preparar infusións tras as comidas, con finalidades diuréticas. 

Moi aromática e con propiedades dixestivas calmantes, o fiollo emprégase, ademais, para preparar o denominado "xarope de rusco e esparragueira".  Férvense e déixanse macerar a temperatura ambiente durante unhas 24 horas.  Pasado este tempo, engádeselle azucre, quéntase a mestura ata formar un xarope, cóase e adminístrase, ben con esta consistencia ou ben disolvido en auga.