Repsol YPF

O tamarillo pertence á familia das Solanáceas, que inclúe máis de dous mil especies, aínda que tan só unhas poucas son comestíbeis, entre elas o propio tomate ou a pataca. É rico en minerais, especialmente ferro, calcio e fósforo, vitaminas A, C, B1, B2 e B3, ademais de conter importantes niveis de proteínas e caroteno e un alto contido en fibra. É moi baixo en calorías, contén pectina e, ao igual que o tomate, funciona como antioxidante. 

Crece en arbustos con follaxe grande e flores rosadas de exquisita fragrancia. Probabelmente naceu nos Andes peruanos e posteriormente estendeuse a países lindantes como Chile, Colombia ou Bolivia. En zonas tropicais altas como a serra de Ecuador onde o clima temperado e fresco son as condicións idóneas para o desenvolvemento desta especie. 

Polpa agridoce
Segundo a variedade, pode adoptar diversas tonalidades: o tomate redondo posúe un ton alaranxado avermellado, o tomate común, que posúe unha forma alongada, é de cor entre morado e alaranxado e o tomate mora, máis longo que ancho é morado. Segundo a variedade da que se trate, a mestura de sabores entre agre e doce tamén acostuma nas súas proporcións. Existen algunhas variedades de tons alaranxados ás que se lles modificaron as súas propiedades, conseguindo que sexan máis doces e con sementes máis pequenas e tenras. 

Dotadas dun delicioso aroma e sabor, as pezas teñen forma lixeiramente ovalada e están recubertas dunha cáscara grosa, lisa e túrxida, de sabor amargo. Ao partilas, o seu interior aseméllase bastante a un tomate,  aínda que o sabor de ambos non garda ningún parecido, porque o do tamarillo é máis doce e afroitado. A carne máis próxima á cáscara acostuma ser firme pero a polpa interna, de cor alaranxada, é suave e xelatinosa, cun sabor agridoce especial. No centro da froita atópanse numerosas sementes, de cor granate intensa pequenas e comestíbeis. 

Formas de consumo
O tamarillo consúmese habitualmente na zona andina ecuatoriana. É unha froita moi versátil, que se debe comer cando está completamente madura (moi vermella e branda ao tacto)  e  que admite numerosas preparacións. 

A cáscara quítase facilmente en auga fervendo – o seu sabor é moi amargo – e o resto acostuma empregarse cortado en dados como ingrediente en ensaladas de froitas ou ben como guarnición en pratos de carne. Tamén se pela e se corta en rebandas para engadir a diversos pratos e coa polpa do tomate de árbore elabóranse saborosas salsas para acompañar. Pode consumirse ao natural, unha vez que está maduro, cortado pola metade e cunha culler. Pero sobre todo emprégase para elaborar refrescantes zumes e conservas en xarope, en xeados, xeleas e marmeladas, así como nunha gran variedade de doces. 

Pode empregarse para acompañar unha saborosa ventrecha con espárragos. Para elaborar a receita, comézase escaldando varias follas de acelga e a continuación envólvense varios espárragos nestas follas.  Os tamarillos córtanse en cuarteiróns e saltéanse a lume vivo e, por outra parte, faise unha vinagreta preparando primeiro un zume con varias follas de cecimbre, que logo se mestura cun pouco de aceite e vinagre de Xerez e resérvase. 

Cóllese pan do día anterior, córtase en cadrados e frítese en abundante aceite. En canto ao peixe, saltéase a lume vivo, de forma que quede feito por fora pero cru no seu interior. 

Á hora de presentalo, colócanse dous anacos de atún en diagonal e entre eles póñense dous paquetiños de acelgas con espárragos e dous cuarteiróns de tamarillo, bótaselle a vinagreta e como toque final colócase o pan frito esmiuzado.