Repsol YPF

Orixinario da zona mediterránea, xa se consumía na Antiga Grecia e Roma. No século XV, os conquistadores españois levárono a Arxentina e de alí estendeuse por Sudamérica, onde se consume habitualmente. Na actualidade o seu cultivo está moi estendido por Europa e prodúcese principalmente en Italia, Francia e España, en concreto na franxa de Murcia e a Comunidade Valenciana, Cataluña, A Rioxa, Navarra e Zaragoza. En países como Alemaña é un produto moi apreciado, xa que se considera un manxar exótico. Contan que Henrique VIII tiña tal preferencia por esta verdura, que a degustaba a todas horas cunha afección desmedida. 

Prato típico do menú de Nadal nos países mediterráneos, o cardo, pertencente ás Asteráceas, pódese atopar fresco nos establecementos desde finais do outono e ata comezos de primavera. A familia comprende máis de 20.000 especies, das cales moi poucas se cultivan. Entre elas hai moitos tipos de hortalizas de diversas especies, tanto de folla como de flor ou de talo. Neste último grupo atoparíase o cardo.

Dietas de adelgazamento
Na súa composición, resulta similar á alcachofa. É moi rico en auga, hidratos de carbono (inulina), sales minerais (calcio, ferro e magnesio), baixas doses de fibra, unha escasa achega de vitamina C e oligoelementos.  Ademais, pola súa baixa achega calórica acostuma ser incluído en dietas de adelgazamento, é un alimento adecuado para os diabéticos e axuda a diminuír os niveis de colesterol.

Á hora de compralos hai que ter en conta a resistencia dos pecíolos,  que non se trate de exemplares fláccidos e que as follas estean frescas e as pencas sen manchas. Cómpre gardalos na neveira, dentro de bolsas de plástico con buratos para que respiren e onde poden permanecer ata dúas semanas, aínda que tamén se comercializa limpo e precociñado en frascos de cristal, o que facilita a súa conservación. As pencas frescas débense raspar para eliminar as febras que conteñen. 

As variedades máis cultivadas na actualidade son as que teñen o pecíolo prateado e sen espiñas, contrariamente ao habitual, xa que o cardo acostuma presentar follas máis espiñosas, grosas e carnosas. A parte comestíbel son os pecíolos ou pencas, que posúen un sabor suavemente amargo, debido a unha substancia chamada cinarina. As branqueadas, se están tenras, presentan un sabor menos amargo e pódense consumir crúas en ensaladas ou a modo de verdura, aínda que polo xeral cocíñanse tanto fervidas, ao forno como albardadas, rebozadas con salsa bechamel e améndoas, con ameixas ou en guisos e minestras. A raíz tamén acostuma empregarse en ocasións e consúmese fervida, como unha verdura. 

Con améndoas e piñóns
O cardo forma parte de numerosos pratos rexionais pero tamén pode atoparse en moitas receitas antigas como ingrediente principal, a pesar de tratarse dun alimento que esixe unha laboriosa preparación. Un dos pratos máis coñecidos é o cardo con améndoas e piñóns. Comézase eliminado as follas e as febras exteriores ata conseguir unha penca zumarenta. Córtase en anacos e déixase a remollo en auga con zume de limón e unha cullerada de fariña para evitar que se oxide para, a continuación, botalo nunha cazola con auga fervendo, pero pouco a pouco para non romper o fervor. A cocción pode tardar unha hora, por iso acostuma empregarse a ola exprés ou cómprase en conserva. En canto ás améndoas, móense cun pouco de auga para facer unha pasta (deixando unhas poucas para decorar ao finalizar).  

Por outra parte elabórase unha bechamel. Unha vez finalizada a cocción, escórrese a auga do cardo, mestúrase coa salsa, engádese a améndoa moída e cócese uns cinco minutos a lume lento. Os piñóns tórranse lixeiramente nunha tixola cun pouco de aceite, antes de incluílos no prato e régase todo finalmente cun pouco de perexil fresco picado. 

O cardo acostuma inxerirse tamén en forma de decoccións, botando en auga fervendo unha culler grande de follas de cardo desecadas e cortadas por cada cunca. Déixase ferver durante uns dez minutos e acostúmanse tomar dúas ou tres cuncas ao día despois das comidas.  

Outra receita típica é a olleta de Alcoy, un prato de montaña moi popular  na área levantina. Para elaboralo, faise lentamente a cebola cun pouco de aceite. A continuación engádese medio quilo de costelar de porco, unha morcilla de carne, xudías brancas remolladas (a cantidade en función dos comensais) un bo feixe de cardos e dous ou tres nabos grosos. Cóbrese todo con auga e déixase facendo ata que as xudías estean tenras e o caldo quede espeso. Cando está no seu punto, rectifícase o sal e dáselle un fervor lixeiro. Como as xudías non cocen ben coa sal, é importante engadilas cando o guiso xa está no seu punto.