Repsol YPF

E tamén un dos produtos máis exportados e apreciados polas súas boas calidades.. 
Hoxe en día os cultivos de invernadoiro permítennos ter acceso durante todo o ano a un grande número de froitas e verduras que antes eran de tempada e só podiamos degustalas en determinados meses. En ocasións, esquécese a estacionalidade dos alimentos, é dicir, cando os ingredientes están "no seu momento" idóneo. Este é o caso do tomate, unha hortaliza que está no seu punto de madureza, aroma e sabor  entre os meses de agosto e outubro e que abastece de vitamina C o organismo, substituíndo a achega que fixeron as laranxas durante o inverno.
 
De orixe azteca, e denominada xa entón como 'tomatl', os primeiros exemplares que se consumiron en Europa eran amarelos, por iso os italianos lle chamaron 'pomodoro' que significa "mazá de ouro''.  No século XVII expandiuse rapidamente por Europa, e  pronto formou parte das recitas tradicionais dos  países mediterráneos. De feito, hoxe en día ninguén se imaxina a cociña catalá, italiana, grega, turca, ou  magrebí sen esta saborosa presenza.
 
Infinitas aplicacións
Ben en cru, en salsas caseiras, combinado con pasta, queixo, carne, en ensalada, ou recheos, os tomates son grandes activadores dos fermentos dixestivos, que tanta influencia teñen no organismo. Ademais, é laxante e moi beneficioso en casos de obesidade e trastornos do fígado, debido ao seu contido de iodo.
 
Se non se van consumir inmediatamente, o máis recomendábel é que estean lixeiramente verdes, porque na despensa ou no frigorífico seguirán madurando e consérvanse mellor se non están en contacto entre si. Pola contra, se se queren consumir inmediatamente, un truco é colocalos dentro dunha bolsa de plástico pechada, co que se acelera a súa maduración. De calquera forma, sempre é mellor elixir exemplares que xa estean maduros, porque os verdes dixírense peor. Tamén convén fixarse que non presenten manchas ou zonas amolecidas porque sería un síntoma de que non se atopan en boas condicións.
 
Pódese recorrer á gastronomía mundial e atopar que o tomate é o ingrediente fundamental de miles de pratos, fundamentalmente de pasta, carnes e peixes. Existen unhas cen variedades clasificadas, ben como tomates para cociñar ou ben para ensalada. Os máis consumidos son os redondos tradicionais, pero nos estabelecementos pódense atopar outras modalidades como o de forma de pera, os de rama e os pequenos tomates cherry, moi utilizados como complemento culinario e estético á vez.
 
En cru, é esencial para todo tipo de ensaladas. Neste caso, é necesario lavalo ben para evitar intoxicacións. Unha das incontábeis opcións para hidratar o corpo nos días calorosos é a ensalada de tomate con bonito mariñado. Para elaborala ponse aceite abundante nunha cazola, cun bo chorro de vinagre e colócase para quentalo. Mentres tanto, córtase o lombo do bonito en filetes, sazónanse e colócanse sobre unha fonte. Bótase por enriba a mestura de aceite e vinagre e déixase mariñar durante uns quince minutos. Por outra banda, límpanse e córtanse os tomates en toros de dous centímetros, e ceboliña e pemento verde en aros. A ensalada prepárase colocando primeiro os toros de tomate, e enriba de cada unha delas uns aros de ceboliña (sen soltar), un anaco de bonito mariñado e finalízase cuns aros de pemento e de ceboliña (soltos). Como aliño engádese o aceite e o vinagre da mariñada e sazónase.
 
Se os tomates están crus e se decide conxelalos, convén escaldalos e pelalos antes. Coa conxelación,  adoitan perder parte do seu zume, polo que polo que o mellor é que xa estean cociñados ou formen parte como ingrediente dalgún prato.
 
Na gastronomía española, falar de tomate é mencionar o ingrediente imprescindíbel para elaborar xoias culinarias como o pan con tomate catalán, o gazpacho andaluz, o pisto manchego, o salmorejo ou o rustrido da paella e doutros moitos guisos. Así mesmo, son deliciosos recheos.  Para iso primeiro pélanse e baléiranse cunha culler. Prepárase un refrito con cebola, allo e a carne dos tomates, ao que se lle poden agregar ben anacos de carne ou marisco, segundo preferencias. As opcións de recheo con innumerábeis: poden presentarse con outras hortalizas no seu interior, cubertos con bechamel e gratinados ao forno, cortados en rodas  e á prancha (sós ou tamén con recheo) asados ao forno con perexil, allo e aceite de oliva, ou fritos.
 
Ideas refrescantes
Cando se desexe elaborar unha salsa a base de tomate, haberá que ter en conta que, en ocasións, a acidez desta hortaliza pode facer que os guisos sexan indixestos. Este problema evitarase se ao elaborar a salsa se engade un pouco de azucre e elimina a pel para que non lle dea o toque amargo. En ocasións tamén adoitan quitar as sementes para que a salsa final sexa máis fina. Para pelar un tomate doadamente, tan só hai que darlle un corte en forma de cruz na parte inferior e somerxelo nun cazo con auga fervendo durante uns instantes. A pel comezará a levantarse e ese é o momento de sacalo. Refréscase con auga fría e con só tirar suavemente da pel levantada, obterase un tomate cru pelado e listo para utilizar.
 
Unha idea refrescante para o verán é unha boa sopa fría de tomate. Para elaborala escáldanse varias pezas en auga fervendo durante uns instantes, pélanse e córtanse en anacos. Por outra parte, córtase un cogombro en rebandas e córtase moi miúdo un pemento verde. Nun batedor colócanse estes ingredientes xunto con cebola triturada, allo e aceite e trabállanse ata conseguir unha crema suave. Vérquese nunha sopeira e bótase a clara dun ovo duro cortada en anaquiños, outro tomate e un pemento verde partidos en cadradiños pequenos. Convén servila fría.
 
Como remedio para a calor pode prepararse zume de tomate, mesturando zume de tomate espremido con zume de laranxa e de limón nunha cocteleira. Sérvese nun vaso con xeo, perexil picado, pementa e especias ao gusto. Outra alternativa é o sorbete de tomate, de sinxela elaboración. Pélanse e lávanse os tomates, quítanselles as sementes e pásanse polo batedor ata conseguir un puré líquido. Engádese ceboliño, azucre, sal de apio, tabasco, pementa e zume de limón e ponse a conxelar, rompendo os cristais de cando en vez. Ao servir, colócase en copas de cristal e pode decorarse con follas de menta.