Repsol YPF

E os sistemas de conservación en frío posibilitan que se poida dispoñer deste tipo de produtos ao longo de todo o ano. Non obstante, os alimentos frescos seguen conservando unha estacionalidade na que se poden degustar co seu punto óptimo de sabor. O verán é, sen dúbida, a mellor época do ano para gozar dos alimentos crus, especialmente froitas e verduras. Con respecto a estas últimas, nestas datas atópanse pezas con altas porcentaxes de auga, que axudan a combater as altas temperaturas. Un exemplo diso é o gazpacho, o prato estival máis típico cos seus ingredientes a punto: cogombros e tomates, entre outros. 

Durante estes meses, apetecen máis comidas cruas e frías, quizais mornas e é o momento de aproveitar o amplo abano de verduras que ofrece o mercado. Antes de cociñalas, convén conservalas na parte máis refrixerada do frigorífico e lavalas ben antes de consumir pero sen telas moito tempo en remollo, xa que poden perder parte das súas vitaminas hidrosolúbeis. 

Os tomates e cogombros, habituais nas ensaladas, deben lavarse e pelarse coidadosamente, ao igual que as patacas. En canto ás verduras que crecen a rentes de chan, como as leitugas, cenorias, espinacas ou ravos, convén lavalas coidadosamente e cocelas fervendo, un minuto polo menos. 

En xeral recoméndase cociñalas nunha  pota a presión para que non perdan nutrientes, tapadas, con pouca auga e tan só o tempo xusto, agregando o sal cando estean preparadas. Dende o punto de vista dixestivo, toléranse mellor se se comen cocidas aínda que se se consumen cruas, supoñen unha maior achega de fibra e sensación de saciedade. 

Escalibada catalá
Berenxenas, cabaciñas, feixóns, patacas, cogombros, leitugas e tomates, porros e cenorias compoñen a multicolor mostraxe onde elixir os menús de verán. Con eles elabóranse refrescantes receitas como a escalibada. Este é un prato típico de Cataluña, feito a base de berenxenas, cebolas, tomates e pementos asados, baixo en calorías e cun alto contido en fibra. 

As verduras ásanse á grella ou no forno, ata que quedan cocidas. A continuación déixanse arrefriar, pélanse e quitan as pebidas. Á hora de servir,  córtanse en tiras longas de forma lonxitudinal e alíñanse con aceite de oliva e sal. Pode comerse soa ou como acompañamento dun prato principal de carne ou peixe, aínda que tamén é típico presentala sobre unha torrada de pan cuns filetes de anchoa. 

Pero sen dúbida, se hai un prato que simboliza o verán son as ensaladas, coa leituga como protagonista en moitos casos. O seu sabor fresco combina moi ben con case todos os ingredientes, ten un alto contido en fibra e é diurética. Como a súa porcentaxe en auga supera o 90%, adoita ser difícil conservala en condicións óptimas e recoméndase comela fresca e crocante. 

Hai que ter coidado con aderezala con moita antelación porque, ademais de deteriorar a vitamina C, o seu aspecto e sabor tamén se perden con rapidez. Recoméndase aliñala con aceite de oliva e complementar con herbas tanto frescas como secas. 

O tomate adoita ser o acompañante habitual da leituga e co seu sabor e o seu perfume achega un toque delicioso e refrescante. Pero tamén pode combinarse en copas individuais con outros ingredientes como o melón, servindo este coa polpa cortada en boliñas e cun pouco de queixo feta. Alíñase cunha mestura de aceite, sal, pementa, e zume de limón e engádese alfábega tallada.  

Outra opción é preparar tomates "á provenzal", cortándoos pola metade, sen pel nin pebidas. Bótase sal e colócanse boca abaixo para soltar a auga. Tras cubrilos con herbas provenzais pásanse pola tixola por ambos os dous lados, cun pouco de aceite de oliva, ata que estean ben feitos. 

Cheas de cor
Dentro da mesma familia que o tomate atópanse os pementos e berenxenas. Os primeiros teñen dúas variedades, os verdes que se obteñen antes de que cheguen a madurar e os vermellos, xa maduros, que se utilizan tanto crus, en ensalada como asados ou fritos. 

As berenxenas, pola súa banda, permiten numerosas preparacións, dende aperitivos ata gornicións. Pódense combinar con tomates, cortando estes pola metade e colocándoos nunha placa de forno. Engádese aceite e sal e métense ao forno xunto coas berenxenas cortadas pola metade, durante uns 20 minutos a 180°. 

Por outro lado, pícanse finos cebola e porro e póñense a refogar nunha tixola. Cando estean dourados, engádeselles a carne das berenxenas. Estas pezas énchense colocando no fondo o tomate sen pel, enriba o salteado e cuberto con allo, mesturado con pan relado e perexil). Gratínase ao forno e acompáñase de espárragos fritos e cortados en xuliana. 

En canto á remolacha, as súas raíces poden conservarse en vinagre para ensaladas ou ben cociñarse en microondas ou ao vapor. Polo seu alto contido en azucre resultan deliciosas asadas ao  forno, iso si, hai que procurar que todas as pezas teñan o mesmo tamaño porque, no caso contrario, algunhas poden queimarse en función do tempo de preparación. A borscht é unha popular sopa rusa de remolacha que se serve fría en verán. 

Unha das poucas verduras que apenas perde o seu sabor tras ser cociñada é a cenoria. Tanto preparada como en cru resultan excelentes, non só no plano alimenticio senón polas súas propiedades terapéuticas. A súa presenza en guisos e sopas aumenta o valor nutritivo dos pratos e é un ingrediente habitual nas receitas de verán. Son deliciosas tanto reladas cruas nas ensaladas, fervidas, cocidas ao vapor, asadas á grella e adoita ser habitual atopalas nas gornicións xunto con outros vexetais, acompañando a carne, así como en sobremesas.