Repsol YPF

Xapón, India e Tailandia, así como na cociña latinoamericana. Aínda que todas as súas partes son comestíbeis, en gastronomía empréganse preferentemente as follas frescas. De forma que pode considerarse tanto unha herba aromática como unha especia, baixa en graxas e calorías e con importantes cantidades de antioxidante. Ao igual que a cenoria, o coriandro pertence á familia das apiáceas, que conta con preto de 250 xéneros e máis de 2.500 especies, na súa maior parte plantas cun abundante contido en substancias aromáticas, como o fiúncho ou o comino.  Pode chegar a medir ata un metro de altura e posúe flores brancas e froitos aromáticos. 

Follas frescas como condimento
As follas e as sementes do Coriandrum Sativum teñen un sabor diferente entre si. Foi unha das primeiras especies que se introduciron en América, onde se empregaba para conservar a carne e como herba medicinal. En moitos países, o seu uso na elaboración das receitas vén a ser o equivalente ao do perexil na cociña española. 

Ademais de China, que emprega moito este condimento pola fragrancia que achega aos pratos e a India, en Medio Oriente emprégase tanto as follas como as sementes, Grecia, Chipre e Xapón tamén o empregan en fresco e en países como Venezuela e Colombia, as súas follas son un ingrediente habitual na confección dos pratos. 

Cómpre limpar a herba xusto antes de empregala e usar unicamente as follas e os talos superiores. Acostuman usarse ben enteiras ou picadas, cunha finalidade moi similar á do perexil, principalmente como condimento para adornar e dar sabor en ensaladas e arroces, aínda que tamén aromatizando peixes, carnes de caza, tenreira e ave, salsas e incluso en sopas.

Nalgúns lugares o coriandro coñécese como "perexil chinés" porque a forma das súas finas follas lembra a estoutra herba, aínda que o seu sabor é completamente distinto. México emprégao habitualmente para preparar o famoso “guacamole” receita a base de aguacate, tomate e chiles con follas frescas de coriandro picadas. 

Os froitos maduros xa secos (as sementes) empréganse como especia para condimentar e son indispensábeis en preparacións como o curry da cociña india xa que contén aceites esenciais responsábeis do seu aroma e sabor, forte e penetrante. 

Estas sementes, de cor beixe, redondas e moi aromáticas, teñen un sabor lixeiramente agridoce, máis suave que as follas. Acostuman empregarse enteiras pero tamén moídas e mesturadas con outras especias. Ao ser este sabor diferente ao das follas, non é recomendábel substituír unhas por outras á hora de cociñar.
 
Recoméndase empregalas con moderación, xa que o seu perfume predomina con facilidade e pode “tapar” outros sabores ou ben restar sabor ao ingrediente ao que acompaña, polo que se recomenda engadilo ao final da preparación dos pratos. Ademais, é unha herba moi sensíbel ao calor e se permanece excesivo tempo ao lume, perde boa parte do seu aroma. Pódese conservar durante un tempo no conxelador, picada dentro de pequenos sobres e tan só é necesario sacala do electrodoméstico pouco antes de empregarse. 

Típico de Canarias
Polo xeral, cada cociña empregou desde sempre as herbas propias do seu clima.  O coriandro é típico da gastronomía canaria, que sempre manifestou a súa predilección pola presenza desta planta nos seus pratos salgados, imprescindíbel para preparar o famosos “mojo de coriandro” que acostuma acompañar ás “papas arrugás” e que en ocasións denomínase “mojo verde”, aínda que este nome corresponda máis ao elaborado con perexil. 

O mojo verde acostuma acompañar ingredientes lixeiros e pratos de peixe que requiren dunha salsa para potenciar as súas calidades. Para elaboralo, machúcase nun morteiro unha presa desta herba xunto con varios dentes de allo e sal gorda e posteriormente engádeselle pementa e séguese machucando. Cando todo está ben triturado, vértese no morteiro un bo chorro de aceite, outro de viño branco e un toque de vinagre. Remóvese todo ben e sérvese. 

Fóra da cociña, en países como Marrocos, o coriandro en gran acostuma empregarse tamén como incenso. Diversas culturas emprégano como remedio caseiro e tamén como medicamento xa que se lle atribúen propiedades dixestivas, estimulantes e antiespasmódicas. Tamén se emprega noutros usos non medicinais, como mastigar as follas para combater o mal alento ou machucalas, aplicándoas posteriormente nas axilas para combater a sudación excesiva.