Repsol YPF

O corte transversal da ala dun avión amosa unha parte superior curva, mentres a inferior é recta. Ao cortar rapidamente o ar con este tipo de estrutura (para isto ha de ser fortemente impulsada), prodúcese un empuxe cara a arriba que fai "flotar" o avión. A forma da ala, ao moverse, provoca o efecto da sustentación. E canto máis rápido se empuxa o avión, máis se sustenta.

Catro forzas fan posible que un avión poida voar. A primeira parte do propio peso do aparello, que o atrae cara ao chan por efecto da gravidade. Outra é a sustentación do avión, que se orixina debido á forma aerodinámica das alas ao deslizarse sobre o ar. A terceira provén do empuxe que producen os motores, que fai que o avión se poida mover polo ar. Por último, inflúe na súa traxectoria a resistencia ao avance, que é a forza que se opón ao movemento.

Condicións de voo

Pero, para que un avión poida voar, a forza de sustentación debe ser superior á exercida polo peso do avión. Ao mesmo tempo, o empuxe que proporcionan os motores tamén debe ser maior que a resistencia do ar.

O principio de sustentación que axuda a comprender este fenómeno foi enunciado polo matemático Daniel Bernoulli. Este complexo teorema explica dunha forma non desacertada que cando un fluído –neste caso a masa de ar que existe dentro da atmosfera terrestre- circula arredor dun obxecto, a presión exercida oblicuamente sobre o obxecto polo fluído aumenta a medida que a velocidade da corrente crece. Colocando unha folla de papel sobre unha regra pódese observar a sustentación. Se se pon a regra á altura da boca e se sopra sobre o papel, este elevarase por efecto da sustentación.

Nun avión ordinario, as alas, que acostuman ser arqueadas na parte superior e case lisas por debaixo, son levantadas polo ar que pasa. E á vez que as alas se levantan tamén o fai a fuselaxe. Unha maneira primixenia de conseguir que o aparello se mova máis rápido é que unha hélice corte o ar arroxándoo cara a atrás. 

Para despegar é preciso que se mova o avión cara adiante ao longo dunha pista o tempo suficiente e o bastante rápido para desenvolver unha presión de ar nas alas chamada de elevación ou forza ascensional, que logra que o avión ascenda. Requírese a enerxía necesaria dos motores para superar a forza do ar que se desliza arredor do avión.

Pequenas grandes seccións

Todos os avións están compostos dunha fuselaxe, alas, cola e varias superficies movibles para o control do voo. Simplemente con eses elementos un planador pode voar e aterrar sen que ningún motor o impulse. Non obstante, este tipo de avión tamén precisa para iniciar o voo un impulso inicial, que pode ser proporcionado, por exemplo, por un automóbil que o arrastre cun cable pola pista.

Precisamente son as pequenas partes e seccións móbiles do avión as responsables do verdadeiro control do voo. Entre as máis importantes atópanse os aleróns, colocados nos bordos das alas e nas superficies horizontal e vertical da cola. Estes últimos constitúen o temón de altura e o temón de dirección.

A cabina posúe unha panca de mando e instrumentos de goberno do temón de dirección, así como un volante de dirección para os xiros. Non hai que esquecer outros detalles, entre eles as rodas, imprescindibles para despegar e tomar terra. Existen tamén avións provistos de flotadores que lles permiten aterrar e despegar sobre a auga, ou con patíns, para facer o propio en superficies nevadas.

Nos avións comerciais normalmente é un motor de propulsión a chorro, a retropropulsión ou jet, tamén chamado turborreactor, o que impulsa o avión arroxando materia cara a atrás. A propulsión obtense exclusivamente polo chorro de escape dos gases queimados, expulsados en sentido contrario á marcha. Así, o carburante de aviación, despois de pasar pola turbina, sae a gran velocidade pola tobeira de escape proporcionándolle á aeronave a enerxía que precisa para a navegación. 

Artigos relacionados

- Produtos e servizos