Repsol YPF

A auga que cae do ceo normalmente ten un pH en torno a 5,5, pero cando contén disoltos ácido sulfúrico e nítrico presenta un pH máis baixo, é máis ácida. Entón as súas consecuencias ambientais son graves: destrúe a vexetación e ao penetrar no subsolo disolve metais pesados que envelenan os acuíferos.

Se os óxidos de xofre e de nitróxeno se combinan co vapor de auga da atmosfera forman estes ácidos. Estes gases non so vician o ar senón que desvirtúan a auga de choiva. Por se isto fose pouco, en días de moito sol transfórmanse en ozono, orixe do smog que cubre algunhas cidades e que provoca a choiva ácida.

Combustibles máis respectuosos

O dióxido de xofre procede sobre todo da combustión de certos tipos de carbón mineral, utilizado nalgunhas centrais térmicas. O óxido nitroso, que entre outras emisións procede dos automóbiles, estase intentando reducir ao máximo mediante combustibles avanzados e tecnoloxías como a inxección dos motores. Unha forma esencial de reducir as emisións de dióxido de xofre consiste no emprego de combustibles con máis baixo contido de xofre. 

Neste empeño afánanse desde hai máis dunha década as refinerías de Repsol. Así, a compañía hoxe pode ofrecer produtos respectuosos co ambiente como as novas gasolinas Efitec: Efitec 95, que ten un baixo contido en xofre, e Efitec 98, unha gasolina que se conseguiu desenvolver libre de xofre.

A ausencia de xofre favorece o rendemento dos catalizadores, reducindo as emisións contaminantes e o consumo dos motores de última xeración.

O termo choiva ácida foi introducido a finais do século XIX polo químico británico Robert Smith, o primeiro que detectou este fenómeno en Manchester, onde observou que tamén erosionaba a pedra e o ferro dos edificios. A choiva ácida pode definirse como un mecanismo de autolimpeza da atmosfera. A transformación en ácidos dalgúns gases prodúcese de forma natural.

A descomposición das plantas, pola acción das bacterias do solo, e as erupcións volcánicas desprenden así mesmo dióxido de xofre. A erupción do volcán Pinatubo, en Filipinas, orixinou unha das emisións maiores destes gases dos últimos cen anos. Pero case o 85% desta contaminación está provocada, como se dicía anteriormente, pola queima de combustibles, principalmente das centrais eléctricas alimentadas con carbón. 

A acidez mídese segundo unha escala de pH, na que o número 1 corresponde a un nivel moi ácido e o 14 al máis alcalino. A choiva acostuma ser un pouco ácida porque recolle as partículas ácidas do ar e forma unha solución cun pH de 5,5. Pero nalgúns lugares moi contaminados chega a niveis de 4,1. Din que cando hai néboa densa ou smog cargados de dióxido de xofre, o propio ar pode ser máis ácido que o zume de limón, que ten un pH 2.

Impacto ambiental 

Peixes como as troitas morren ou deixan de reproducirse e outros organismos desaparecen se a auga de ríos e lagos se volve ácida. A choiva cargada de dióxido de xofre ademais disolve algúns dos elementos do substrato que precisa a vexetación. Esta falta de nutrientes ataca sobre todo as coníferas. A choiva ácida é responsable de parte da destrución de bosques e colleitas. Algunhas estimacións apuntan que o 15% das árbores de Europa están afectadas, o que carrea graves secuelas para as aves e outros animais que perden o seu hábitat.

Por outro lado, a erosión que xera a choiva ácida á súa vez causa maior acidez nas precipitacións. E as persoas tamén sufrimos debido á exposición á choiva ácida, que é moi nociva para a nosa saúde. 

Artigos relacionados

- Como podemos contribuír a salvar a capa de ozono?

- Que é pegada ecolóxica?