Repsol YPF

Trátase dunha construción ampla situada preto do mar que conta con varios depósitos ao seu arredor. Canto máis preto se atope da costa, menor será o esforzo enerxético que terá que facer para bombear a auga. Por isto é tan importante a busca dunha localización apropiada. Esta tecnoloxía, aínda que discutida desde algúns ámbitos, constitúe un medio para conseguir recursos hídricos de calidade en zonas afectadas pola escaseza de auga.

Osmose inversa

En 1965 púxose en marcha en Lanzarote (Canarias) a primeira desalgadora española. Entón aplicou unha tecnoloxía baseada na evaporación, que xa case non se utiliza, xa que poucos anos despois foi desprazada por métodos baseados na osmose inversa. Hoxe España é un dos países do mundo con maior número de desalgadoras e as súas empresas construtoras, líderes mundiais nesta tecnoloxía.

A osmose é un proceso natural polo que os vexetais absorben sales do solo. A osmose inversa consiste xustamente no contrario, en desalgar ou eliminar o sal, neste caso da auga. O avance tecnolóxico conseguiu abaratar a construción deste tipo de instalacións, que están pensadas para funcionar durante máis ou menos unha década.

Partes da instalación

Toda desalgadora dispón de pozos de captación, habitualmente ao lado da mar ou dun lago salobre. A través destes unha bomba succiona a auga, que será sometida a diversos filtrados para separar a area e outras impurezas. Unha vez almacenada nun colector, o líquido elemento sométese a desinfección mediante un tratamento químico. Este proceso elimina, en pouco máis dun minuto, calquera contaminación orgánica e inorgánica. 

Neste momento sepárase a auga do sal. Isto conséguese grazas a unha forte presión que esixe un elevado consumo enerxético, necesario para impulsar o fluído a través dunhas membranas semipermeables, unha especie de microfiltros. Para mellorar en eficiencia enerxética, as plantas desalgadoras acostuman instalar sistemas de coxeneración xunto á propia instalación.

Aproximadamente, de cada 100 litros de auga obtéñense 45 de auga doce se a captación faise no mar. A porcentaxe aumenta sensiblemente se a auga provén de fontes subterráneas ou ríos. Ademais, da auga mariña sácanse uns 3 quilogramos de sal por cada 100 litros de auga. Por último, a auga unha vez desalgada entra nun sistema de remineralización -mediante unha dosificación de hidróxido cálcico- e é desinfectada de novo.

O tempo que dura o percorrido varía en función das distancias de captación e do lugar de almacenamento. Pode dicirse que desde que a auga é captada no pozo ata que é entregada no depósito transcorren, pouco máis ou menos, 60 minutos. As desalgadoras poden operar de forma continuada durante as 24 horas.

Os vertidos salinos, que inclúen tamén algúns produtos químicos, convértense en residuos contaminantes se acaban no solo ou no mar preto da costa, xa que poden causar danos sobre os ecosistemas. Por iso, este caudal devólvese ao mar, pero lévase mediante condutos ata un punto afastado da costa. Os detractores das desalgadoras subliñan o impacto ambiental que supón este proceso de obtención de auga doce, xa que eliminar as salmoiras supón unha clara agresión á biodiversidade mariña. 

A auga desalgada chegou a recibir o apelativo de "electricidade embotellada" debido ao excesivo custo enerxético de que inicialmente supuña a desalgación. Non obstante, o gasto enerxético por metro cúbico desalgado diminuíu moito. De feito, para paliar o alto consumo de enerxía destas instalacións, comeza a aplicarse unha tecnoloxía capaz de crear enerxía a partir da propia salmoira: un dispositivo chamado PE (pressure exchanger-intercambiador de presión) transfire enerxía directamente dos residuos salinos ao fluxo de alimentación. 

Artigos relacionados

- Aforra auga e loita contra a desertificación

- Educar para a sustenta- bilidade