Repsol YPF

O desalgamento da auga de mar non era rendíbel ata hai poucos anos; as técnicas para efectuala eran pouco viábeis dende un punto de vista económico. Non obstante, as tecnoloxías do presente lograron diminuír o consumo de enerxía, grazas ao desenvolvemento de métodos mais eficientes enerxeticamente ou a través de melloras nos propios equipos de desalgamento. Hoxe é posíbel obter do mar auga apta para o consumo humano, agrícola, industrial, etc. a prezos máis razoábeis. O desalgamento ten enormes perspectivas como fonte adicional. Non obstante, o uso de técnicas de obtención de auga mediante estes procedementos segue contemplándose unicamente tras apurar todas as formas de aforro posíbel nos sectores consumidores de recursos hídricos. O motivo é que a desalinización, factíbel fundamentalmente a través de destilación ou filtración, incrementa de forma significativa a presión sobre o litoral e leva consigo emisións de CO₂, xa que se realiza en gran parte a partir de enerxías procedentes de fontes fósiles non renovábeis. Así que obter auga doce a partir do líquido mariño "pode xerar un impacto ambiental sensíbel" segundo o Ministerio de Medio Ambiente. Con todo e con iso, o Informe de Sostibilidade Ambiental do Ministerio asegura que cerca dun 60% das achegas hídricas correspondentes ás futuras actuacións urxentes nas cuncas mediterráneas procederán do desalgamento. E é que, a pesar dos seus efectos ambientais, o desalgamento perfílase, xunto cos transvasamentos, como un dos sistemas máis efectivos que existen para afrontar a seca. ProduciónNeste momento a produción de auga desalgada no mundo supera os 24 millóns de metros cúbicos diarios, un volume suficiente para abastecer unha poboación superior a 120 millóns de habitantes. O desalgamento esténdese por todo o planeta e ten especial importancia en países como Arabia Saudita, Emiratos Árabes, Estados Unidos e na Europa mediterránea. Na Unión Europea, o desalgamento atópase moi desenvolvida naqueles países onde os recursos hídricos son máis escasos. España obtén auga a través de desalgadoras dende hai 30 anos. A primeira planta cunha produción significativa deste tipo instalouse en Lanzarote en 1965. Hoxe, por citar un exemplo, preto da metade do consumo de auga da cidade de Alicante provén dunha planta desalgadora. A rendibilidade do desalgamento de augas para uso agrícola depende do tipo de cultivo. España é o único país onde se rega nunha contía significativa con augas desalgadas. Dentro de Europa, España é o país máis avanzado en tecnoloxía e capacidade de desalgamento polo método de osmose inversa (a filtración por membranas). Na actualidade, a produción alcanza aproximadamente 1.200.000 metros cúbicos ao día, 700.000 proceden de auga de mar e o resto de augas subterráneas salobres. A osmose inversa presenta, baseándose no seu menor custo, fiabilidade e posibilidade de ampliación. ConsecuenciasÉ indiscutíbel que, como toda intervención humana no ámbito natural, a construción de plantas de desalgamento e a súa actividade producen un impacto que é preciso coñecer e, na medida do posíbel, minimizar, na natureza. Os especialistas advirten da necesidade de frear o impacto ambiental do desalgamento para evitar danos nos ecosistemas mariños. As emanacións de CO₂ á atmosfera, o uso de parte do litoral para a construción de plantas desalgadoras e a expulsión de produtos químicos, procedentes da súa limpeza, ao mar son as principais consecuencias ambientais deste método. Tras a captación de auga bruta do mar, esta sométese a un tratamento global no que se inclúen distintos procesos físicos e químicos que propician a precipitación dos sales que concentra. Da auga do mar obtense gran parte de salmoira. Por iso, ao finalizar o proceso de desalgamento devólvese ao mar unha grande cantidade de auga salgada moi concentrada. O impacto deste tipo de verteduras sobre os organismos mariños depende da tolerancia destes aos cambios de salinidade, pero pode ser importante. Por iso, para evitar no posíbel as consecuencias ambientais do desalgamento, faise precisa unha dilución previa da vertedura con auga de mar. Outra dos efectos da vertedura é que fai necesario eliminar a anoxia (falta case total de osíxeno) e, polo tanto, os problemas de malos olores. Para paliar o impacto producido polas desalgadoras en parte do litoral, o Ministerio propón construír as desalgadoras en mar aberto, a 100 metros de profundidade e en zonas nas que non poida verse afectada a riqueza mariña. Ademais, apúntase a posibilidade de substituír os actuais sistemas de alimentación por enerxía eólica.