Repsol YPF

Coa recollida pneumática o lixo chega ata unha planta subterránea, libéranse os espazos destinados aos contedores de lixos nas rúas e así as cidades dispoñen de máis prazas de aparcamento. Xa non circulan camións levantando contedores e colapsando o tráfico nas rúas  estreitas. Alí onde hai recollida pneumática do lixo as noites son máis tranquilas.

Invento sueco
A imposibilidade de meter camións nalgunhas zonas peonís está impulsando a numerosos concellos a contratar servizos de recollida pneumática.

Unha especie de aspiradora subterránea encárgase da absorción dos residuos e trasládaos por uns tubos desde as proximidades das vivendas ata unha planta situada a quilómetros de distancia. Trátase dun invento que se desenvolveu hai máis de 40 anos en Suecia e que se está implantando en cada vez máis urbanizacións, zonas antigas e barriadas de España.

Este sistema pódese habilitar en núcleos de poboación consolidados, aínda que a opción máis barata é instalalo en novas construcións. Pódense encaixar bocas de vertido á intemperie ou ben incorporalas en cada unha das plantas dos edificios.

Basicamente hai dúas formas de recollida pneumática de residuos: fixa e móbil. As dúas funcionan do mesmo xeito, a única diferenza é o destino final dos residuos. Os cidadáns introducen as bolsas de lixo nun contedor e poden facelo a calquera hora do día. Logo, unha corrente de ar succiona eses desperdicios ata un contedor hermeticamente pechado, listo para o seu transporte ao lugar de tratamento, se o sistema é fixo, ou xa circulan ata o centro de tratamento se o sistema é móbil. Existen contedores de vertido diferentes segundo o tipo de residuos: materia orgánica, envases lixeiros, papel e cartón, e residuos comerciais.

Potentes turboextractores
Uns potentes turboextractores fan que o lixo viaxe a 75 quilómetros por hora. O lixo chega ata o seu punto de destino grazas á corrente de ar creada. Se queda depositada nun contedor un camión transportará os residuos xa clasificados cara a planta de reciclaxe ou de incineración. 

Inicialmente os desperdicios introdúcense nas comportas de vertido ou bocas de entrada. Unhas baixantes conectan estes contedores coas válvulas situadas nos subterráneos dos edificios ou en arquetas na rúa. Ao abrirse a válvula, os residuos caen por gravidade/aspiración dentro da corrente de ar da tubaxe. Uns ventiladores en serie realizan a aspiración e proporcionan o ar comprimido necesario para accionar todos os elementos. Cando chegan ao seu destino, o lixo é separado do ar de transporte e compactado. O ar de transporte devólvese á atmosfera despois de ser filtrado para eliminar as partículas de po e olores.

Entre outras vantaxes, os expertos en limpeza urbana aseguran que a mellora medioambiental con este sistema é xeral e que pode axudar a que, no futuro, as cidades sexan máis limpas, xa que, deste xeito, o custo de tratamento do lixo é menor, conséguese a separación de residuos en orixe -algo que facilita a súa posterior reciclaxe-, aparte da liberación de solo útil na rúa e que, deste modo, faise innecesario manipular o lixo.

Loxicamente, instalar este sistema ten un custo. Para vivendas unifamiliares, o prezo pode chegar a ser de 1.800 euros. A clave para sacar maior rendibilidade a este procedemento está nun correcto aproveitamento da rede necesaria para o seu funcionamento. Se hai que canalizar moitos metros de tubos, coas correspondentes gabias, no caso de áreas urbanas xa construídas e para poucas vivendas, o sistema encarécese. 

A recollida pneumática de lixos é especialmente eficiente en grandes edificios, como aeroportos e hospitais. As instalacións existentes en España construíronse a partir dos anos 90. En todo caso, trátase dunha aposta con cada vez máis implantación á que, non obstante, se lle recoñecen elevados custos enerxéticos e certa dificultade para buscar un sistema alternativo ante avarías, así como un alto risco ante acciones vandálicas.