Repsol YPF

Pero tamén poden darse outros usos a estes envases antes de tiralos ao colector. O tetrabrik componse duns vinte gramos de cartón, seis gramos de plástico polietileno e gramo e medio de aluminio. Estes materiais están dispostos en varias láminas superpostas, normalmente son tres de polietileno, unha de aluminio e outra de papel de alta calidade. 

Estes paquetes de cartón combinado xeneralizáronse na distribución de bebidas como os zumes de froita e o leite uperizado ou UHT. Pero o seu uso esténdese ano a ano, de modo que está a chegar tamén a ocupar redutos tradicionalmente reservados ao vidro, como o envase de viño, e a territorios antes dominados polas latas, como o tomate frito, ou polas botellas de plástico, como o aceite de oliva. 

Envase mixto
Os materiais mixtos, como os briks, supoñen xa arredor dun 4% de peso da bolsa de lixo dunha familia estándar e en torno ao 7% do seu volume. A consistencia destes envases fainos resistentes aos golpes, a súa forma rectangular posibilita un bo almacenamento así como un óptimo aproveitamento do espazo. 

Pero, ao ser un recipiente dun solo uso, chega a representar polo menos un 2% do volume do lixo dos fogares. En España prodúcense ao redor de 120.000 toneladas ao ano destes envases lixeiros. A favor deste envase pode dicirse que o seu peso representa só un 3% do peso do produto envasado. Isto significa, por tanto, un menor consumo de enerxía durante o transporte. 

O reciclaxe de envases de cartón é moi importante. O papel esta composto fundamentalmente por celulosa, unha fibra vexetal que procede das árbores. O aluminio úsase neste tipo de envases porque, polas súas calidades como illante dos gases e da luz, facilita a conservación dos alimentos. 

Os plásticos, pola súa banda, son hidrocarburos que se obteñen trala fractura das moléculas das naftas derivadas da destilación do petróleo. Un 85% dos plásticos que se usan como envases ou embalaxes son termoplásticas, é dicir, fóndense con calor sen sufrir modificacións químicas e poden ser reciclados mediante procesos mecánicos. O 15% restante son plásticos termoestábeis, nos que a calor produce cambios químicos irreversíbeis e que non poden ser reciclados mecanicamente. 

De tódolos xeitos, os elementos estraños que acompañan os plásticos que proveñen do lixo dificultan a súa reciclaxe. Por iso, na práctica, o plástico doméstico reciclado habitualmente só pode utilizarse para fabricar produtos como bolsas de lixo, macetas para plantas, vasoiras, etc. 

Pero se os recipientes de plástico rematan nun vertedoiro acaban saturándoo debido ao gran volume que teñen e permanecen alí durante moitos anos, porque non se degradan doadamente. E se en lugar de a un vertedoiro se levasen a unha incineradora serían moi numerosas as emisións contaminantes que se producirían. 

Dificilmente reciclábel
As caixas de tetrabrik son dificilmente reciclábeis. Actualmente en España practicamente só se recicla o cartón do 5% dos tetrabriks que se consumen. Con el fabrícanse cartóns para envasar ovos, bolsas para facer a compra, papel de cociña etc. O aluminio e o plástico que se recuperan úsanse tamén para construír móbeis con características moi similares aos de madeira. 

Pero é interesante explorar tamén outras propostas. Por exemplo, unha utilidade dos tetrabriks é reutilizalos como testos para plantar gallos de plantas, árbores e arbustos para despois replantalos. Só hai que cortar a parte superior e facerlles algúns buratos na parte inferior para drenar a auga. Unha vez utilizados para este fin débense lavar con auga e depositalos nos colectores amarelos. Outra forma de reutilizalos no xardín é usándoos como vasillas para rego por goteo. Outra alternativa consiste en edificar esculturas cos cartóns de brik.