Repsol YPF

Os dereitos do arrendatario

A relación entre o dono e o inquilino dunha vivenda non se basea simplemente no pagamento dunha renda a cambio dun inmóbel, senón que tamén existen decenas de compromisos explícitos, como a obriga do arrendador a alugar un inmóbel en boas condicións de habitabilidade e a obriga do arrendatario a conservalo en bo estado.

O primeiro consello que se lle pode dar a unha persoa interesada en coñecer os seus dereitos como inquilino é que teña o contrato de aluguer a man para así consultar e recordar as cláusulas dese documento, posto que alí se especifican os dereitos e as obrigas particulares e xerais, tanto do arrendatario coma do arrendador.
 
As dúas partes poden estabelecer as condicións que consideren oportunas, sempre que as particularidades non vaian en contradición coa norma xeral: a Lei de Arrendamentos Urbanos (LAU), en vigor dende o 1 de xaneiro de 1995.
 
Algúns dos asuntos de interese, habituais neste tipo de contratos e suxeitos á vontade das partes, tratan sobre as condicións para disolver o contrato, o pagamento de impostos, subministracións ou o dereito de adquisición preferente en caso de venda.

As dúbidas sobre a vixencia dos contratos de aluguer resólvense consultando a LAU, norma que considera a posibilidade das partes para pactar libremente o prazo da relación contractual. No desenvolvemento desta lei, o lexislador velou polos intereses do inquilino ao garantirlle un mínimo de estabilidade na vivenda. Así, no caso de que se estabeleza un prazo inferior a cinco anos, chegado o día do vencemento do contrato, este pode prorrogarse, se o inquilino así o desexa por prazos anuais ata que o arrendamento alcance unha duración máxima de cinco anos.

Non obstante, transcorrido este período de tempo e se non houbese notificación de ningunha das partes que especificase o desexo de non renovar o contrato este podería prorrogarse por prazos anuais ata tres anos máis.

Así mesmo, cando se trate dunha arrendamento no que se acordara unha duración superior a cinco anos, cumpríndose estes, o inquilino pode disolver libremente o contrato de aluguer sempre que advirta ao arrendador cunha antelación mínima de dous meses. As partes poden pactar que, no caso de desistimento, o arrendatario deba indemnizar o arrendador cunha cantidade equivalente a unha mensualidade da renda en vigor por cada ano do contrato que reste por cumprir.

 Entre outras cuestións importantes, o inquilino debe saber que o arrendador está obrigado por lei a realizar as obras necesarias do inmóbel para manter as súas condicións de habitabilidade, sen dereito a elevar por iso o prezo do aluguer. Pola súa banda, o inquilino está obrigado a conservar o inmóbel en perfecto estado, xa que o contrario podería ser motivo de resolución contractual, así como de indemnización por danos e perdas ao arrendador.
 
En canto ao pagamento dos impostos como o Imposto sobre Bens Inmóbeis (IBI), popularmente coñecido como a contribución, as dúas partes deben acordar no contrato a quen corresponde aboalo, así como os gastos polas subministracións de servizos, como luz ou auga. Xeralmente, é o propietario quen aboa os impostos do inmóbel e os gastos de comunidade, mentres que o inquilino fai fronte aos importes relacionados co consumo que realice.

En caso de que o arrendador queira vender o inmóbel, o inquilino ten un dereito de tenteo para adquirilo de forma preferencial sobre calquera outro comprador, dentro dun prazo de 30 días dende o momento no que se lle comunique a decisión de vender a propiedade. No caso de que non recibise notificación ningunha ou esta fose incorrecta e o propietario do terreo realizase a venda, o inquilino podería exercer o dereito a retracto e impugnala.